53 χρόνια από την επιβολή της χούντας της 21ης Απριλίου του 1967, οι συνέπειές της και σήμερα είναι παρούσες.. του Ν. Σαμαρά

53 χρόνια από την επιβολή της χούντας της 21ης Απριλίου του 1967, οι συνέπειές της και σήμερα είναι παρούσες..

γράφει ο Νίκος Σαμαράς

Πέρασαν 53 ολόκληρα χρόνια από την ημέρα που ένας παρανοϊκός συνταγματάρχης, ακολουθούμενος από μερικά ακόμη ανδρείκελα, έβγαλε τα άρματα στους δρόμους της Αθήνας και άλλων μεγάλων πόλεων της χώρας και η Ελλάδα μπήκε στον γύψο για 7 χρόνια. Κυρίαρχο γεγονός η κατάλυση όλων των κοινοβουλευτικών ελευθεριών και η βία σε όποιον αντιστέκονταν. Επτά χρόνια με κυρίαρχο σύνθημα το Ελλάς-Ελλήνων-Χριστιανών, με τους ήχους της Παπαλάμπραινας, στα μεγάφωνα της χούντας στις εθνικές εορτές και τον φοίνικα καταδικασμένο στο αιώνιο μαρτύριο της πυράς!!! Επέβαλαν τη χούντα με το πρόσχημα ότι θέλουν να ανακόψουν την πορεία της Ελλάδας προς τον Κομμουνισμό!!!.

…Και φθάνουμε στο Νοέμβριο του 1973 με την εξέγερση του Πολυτεχνείου και κυρίαρχο σύνθημα στην εξέγερση ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ- ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, την πτώση της χούντας τον Ιούλιο του 1974 υπό το βάρος των αμαρτημάτων της, με την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο. Επανήλθαμε στη Δημοκρατία και όλοι είμαστε περήφανοι, γιατί αυτή η μετάβαση έγινε ομαλά. Δυστυχώς όμως τις συνέπειες της δικτατορίας τις πληρώνουμε ακόμα και κανένας δεν είναι βέβαιος για το πότε πραγματικά θα ξεμπερδέψουμε με τα προβλήματα που μας δημιούργησε.
Όλοι γνωρίζουμε ότι οι πρωταγωνιστές της εξέγερσης του Πολυτεχνείου έγιναν οι μετέπειτα διαχειριστές της εξουσίας – Πολιτική είναι κατά τον Αριστοτέλη η Επιστήμη των επιστημών και η Τέχνη των τεχνών και στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης δεν ευδοκίμησε το είδος αυτό-, χρεοκοπώντας την χώρα και φθάνοντας… στα μνημόνια

Για να δούμε λοιπόν τι ήταν το σύνθημα ΨΩΜΙ -ΠΑΙΔΕΙΑ -ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ…

– Ψωμί: Οικότροφοι του δημοσίου, με κυρίαρχο χαρακτηριστικό την αναξιοκρατία, την απουσία οιασδήποτε αξιολόγησης, ελέγχου, λογοδοσίας. με τον λαϊκισμό κυρίαρχη πρακτική και ιδεολογία. Ακόμα και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής υπέκυψε στον λαϊκισμό.

Οι μεγαλύτερες και πολυπληθέστερες κρατικοποιήσεις έγιναν αμέσως μετά το 1974. Οι αστικές συγκοινωνίες που ήταν ιδιωτικές και κερδοφόρες από το 1900, κρατικοποιήθηκαν το 1978. Όλες οι επιχειρήσεις του Ανδρεάδη ( Ιονική τράπεζα, τσιμέντα κλπ) κρατικοποιήθηκαν, με αποτέλεσμα να δημιουργήσουμε νέα βάρη στον ελληνικό λαό. Μυστήριο παραμένει και σήμερα η αντιπάθεια-μίσος του Κ. Καραμανλή προς τον Ανδρεάδη και τον Μποδοσάκη. Η Ολυμπιακή Αεροπορία έγινε κρατική(επί Κ. Καραμανλή) και μας κόστισε για πολλά χρόνια ολόκληρους προϋπολογισμούς. Είναι χαρακτηριστική η φράση του Ανδρέα Παπανδρέου χρόνια μετά, ότι προτιμά την χρεοκοπία της Ολυμπιακής, από το να πεθάνουν της πείνας 5000 οικογένειες (αν ήταν δυνατόν να διόριζε όλους τους Έλληνες στην ολυμπιακή αεροπορία!!!).

Η επιτομή του λαϊκισμού!!. Ποιός δεν θυμάται τον οργανισμό ανασυγκρότησης προβληματικών επιχειρήσεων επί Ανδρέα Παπανδρέου, εκατοντάδες δισεκατομμύρια δραχμές σε βαρέλι δίχως πάτο. Να γελά κανείς μα κυρίως να κλαίει με την ευρηματικότητα της εποχής… Τα συνδικάτα ενισχύθηκαν σε σημείο που οι πολιτικοί ήταν υποχείρια των συνδικαλιστών προκαλώντας ανυπολόγιστη ζημιά στη χώρα.

Στην ουσία οι πρόεδροι των συνδικαλιστικών ομοσπονδιών ήταν οι ουσιαστικοί υπουργοί (ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, ΟΤΟΕ,ΟΛΜΕ και το ΠΑΜΕ ως πολύτιμο ακολούθημα τους κλπ..κλπ). Συνδικαλιστές πραγματικοί εξουσιαστές, μαζί με το πολιτικό προσωπικό, φθάνοντας στην χρεοκοπία το 2010 και το πρώτο μνημόνιο. Η συνέχεια γνωστή με την υποκατάσταση πλέον του ΠΑΣΟΚ-ΝΔ το 2015 με το κακέκτυπό του, τον ΣΥΡΙΖΑ με οδυνηρά επίσης αποτελέσματα….Το πελατειακό κράτος συνεχές και αδιάλειπτο!!!


– Παιδεία: Το μεγαλύτερο κακό έγινε στην παιδεία. Δυστυχώς, η δικτατορία γκρεμίζοντας την πύλη του Πολυτεχνείου, έδωσε το άλλοθι στη φοιτητική ασυδοσία. Από τότε οι φοιτητές εξαργύρωσαν την οποιαδήποτε (μικρή ή μεγάλη) συμμετοχή τους στον αντιδικτατορικό αγώνα με μια σειρά παραχωρήσεων στις σπουδές οι οποίες έχουν ουσιαστικά απαξιώσει τα πτυχία των Ελληνικών ΑΕΙ, πλην μεμονωμένων εξαιρέσεων.

Η μεγαλύτερη ήττα του Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1978, η απόσυρση του νόμου 815 για τα πανεπιστήμια ( ήμουν 2ετης φοιτητής στο ΑΠΘ), που σίγουρα θα είχε αλλάξει τον ρου της ιστορίας της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Αυτό που ακολούθησε μετά το 1981 στα πανεπιστήμια δεν θα μπορούσε να το φανταστεί και ο πλέον ευφάνταστος σεναριογράφος. Οι φοιτητές μπορούν να «κτίσουν» τον καθηγητή τους στο γραφείο του χωρίς καμία συνέπεια.

Μπορούν να είναι ισόβιοι φοιτητές. Μπορούν, ούτε λίγο ούτε πολύ, να κάνουν ότι θέλουν (νόμιμο ή παράνομο) μέσα στο πανεπιστήμιο με όχημα το πανεπιστημιακό άσυλο. Άσυλό σε συνθήκες δημοκρατίας!!! Από την άλλη όμως και η ασύδοτη οικογενειοκρατία στην κατάληψη των θέσεων διδακτικού προσωπικού στα ΑΕΙ (η κυρία Γιαμαρέλου ,ο υιός Γιαμαρέλος… άπειρα παραδείγματα). Η ζημιά στην παιδεία να είναι ανυπολόγιστη, με την διαφθορά συνεχώς να μεγαλώνει και να έχει διαβρώσει τα πανεπιστήμια σε τέτοιο βαθμό, που κανένας πλέον δεν είναι βέβαιος ότι μπορεί να διορθωθεί.

– Ελευθερία: Η Αστυνομία, σαν όργανο της χούντας έγινε μισητή, φόβητρο του πολίτη. Έγινε το σύνθημα «Μπάτσοι – Γουρούνια – Δολοφόνοι». Έτσι, η Αστυνομία από προστάτης του πολίτη αντιμετωπίζεται σαν μισητός εχθρός. Σε μια ευνομούμενη πολιτεία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται η Αστυνομία με τέτοιο τρόπο και να περιμένουμε να υπάρξει το αίσθημα ασφάλειας στον πολίτη. Το αποτέλεσμα είναι μια φοβισμένη και ευνουχισμένη Αστυνομία που δεν μπορεί ή δεν αφήνεται να εκτελέσει το καθήκον της.

Η ανομία, μετά τη δικτατορία θεωρήθηκε σαν αντίσταση στις Αρχές και «μαγκιά». Σήμερα οι κάτοικοι και επαγγελματίες των Εξαρχείων ζουν καθημερινά το δικό τους δράμα. Σήμερα η χώρα, ύστερα από 46 χρόνια, εξακολουθεί να υποφέρει από την τρομοκρατία, ακροαριστερής κυρίως προέλευσης, με την ακροδεξιά, κυρίως να εκπροσωπείται από την Χρυσή Αυγή. Είμαστε η μοναδική χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία ακόμα αντιμετωπίζει πρόβλημα εσωτερικής τρομοκρατίας.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η χούντα με την ακροδεξιά προέλευση και ιδεολογία της κυνήγησε, βασάνισε και εξόρισε στην πλειονότητά τους αριστερούς. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα μετά το τέλος της δικτατορίας το 1974, να επέλθει η πλήρης απενοχοποίηση της Αριστεράς-νομιμοποίηση επίσης του ΚΚΕ το 1974- και κατέστη κυρίαρχη ιδεολογία για τις επόμενες δεκαετίες, ανεξάρτητα από το εκλογικό ποσοστό που ελάμβανε σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Ευτυχώς ή δυστυχώς ζήσαμε την 5ετια ΣΥΡΙΖΑ και πλέον έσβησε και η τελευταία αυταπάτη.

Φαίνεται λοιπόν ότι η 7ετία είναι η γενεσιουργός αιτία για τα περισσότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, ως χώρα, μέχρι σήμερα. Μπορεί να ακούγεται δογματικό, αλλά αν αφήσουμε τη μνήμη μας -οι μεγαλύτεροι- να αναπλάσει τα γεγονότα μετά το 1974, θα διαπιστώσουμε, ότι η πολιτική σκηνή άλλαξε δραστικά από τότε….Η λύτρωση θα έρθει μόνο με το τέλος της μεταπολίτευσης. Μήπως ζούμε το τέλος της?…..

Νίκος Σαμαράς. Ενεργός-Σκεπτόμενος Πολίτης

Pin It

Αφήστε μια απάντηση