Top Τοπικά

Το Λέχοβο θυμάται Το Λέχοβο ζει Εκδηλώσεις Μνήμης και Τιμής για το ολοκαύτωμα στις 23 Ιουλίου 1943 (βίντεο & φωτο)

Ημ/νία Ανάρτησης: 12 Ιουλίου, 2026

Πραγματοποιήθηκαν οι εκδηλώσεις μνήμης και τιμής για το Ολοκαύτωμα του Λεχόβου την Κυριακή 12 Ιουλίου στην ιστορική πλατεία χώρο συγκέντρωσης των κατοίκων από τα στρατεύματα κατοχής στις 23 Ιουλίου 1943.

Το πρωί της Κυριακής 12 Ιουλίου 2026 στον καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου (1812) τελέστηκε η Θεία Λειτουργία όπου χοροστάτησε ο π. Παντελεήμων εκπροσωπώντας τον Σεβασμιότατο κ Καλλίνικο ο οποίος βρίσκεται στην Κόνιτσα για τις λατρευτικές εκδηλώσεις για τον Άγιο Παίσιο, ακολούθησε η επιμνημόσυνη δέηση στο μνημείο της Εθνικής Αντίστασης με την κατάθεση στεφάνων την ομιλία για τα γεγονότα των ημερών και την ανάκρουση του Εθνικού μας Ύμνου.

Τίμησαν με την παρουσία τους ο βουλευτής ΝΔ Σταύρος Παπασωτηρίου, ο αντιπεριφερειάρχης ΠΕ Φλώρινας Αθανάσιος Τάσκας, ο δήμαρχος Αμυνταίου Ιωάννης Λιάσης, ο αντιδήμαρχος Φλώρινας Μιχάλης Χάτζιος, ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Φλώρινας Κώστας Σιάκος, ο ειδικός σύμβουλος της Περιφέρειας Κρήτης Νικόλαος Μπιμπάκης, εκπρόσωποι μαρτυρικών πόλεων ο αντιδήμαρχος δήμου Κιλκίς Θεμιστοκλής Κοσμίδης, ο αντιδήμαρχος δήμου Ιωαννιτών Πέτρος Παλάσχος, των μαρτυρικών κοινοτήτων Δροσοπηγής Μιχάλης Μάρου, Κομμένου Άρτας Ηλίας Λάμπρης, Κλεισούρας Κωνσταντίνα Χήτα , Ερμακιάς Αριστοτέλης Ίτσκος, , ο Διοικητής του 1ου Συντάγματος Πεζικού Ανέστης Ανέστης, ο Υποδιευθυντής της Διεύθυνσης Αστυνομίας Φλώρινας Δημήτριος Δημόπουλος, ο Διοικητής της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας Πτολεμαΐδας Βασίλης Ζιώγου, δημοτικοί σύμβουλοι δήμου Αμυνταίου η πρόεδρος του Λεχόβου Ιωάννα Τζουβάρα και πολλοί κάτοικοι του Λεχόβου.

Το μοιρολόι του ολοκαυτώματος ερμήνευσε συγκλονιστικά η κα Πόπη Τσάμου

Απόσπασμα από την ομιλία που πραγματοποίησε ο φιλόλογος Ζήσης Τσάνης
Η φοβερή αλήθεια που κουβαλά κάθε επέτειος: δεν γιορτάζουμε κάτι που πέρασε – φρουρούμε κάτι που παραμονεύει.

Γι’ αυτό η μνήμη δεν είναι υπόθεση των αρχείων· είναι υπόθεση της καρδιάς, και έχει νόημα μόνο αν γίνεται ευθύνη: να διδάξουμε, να αντισταθούμε σε κάθε νέο λεξιλόγιο μίσους, να αναγνωρίζουμε τη βαρβαρότητα από τα πρώτα της ψελλίσματα.
Kαι Θυμηθείτε το πρώτο όνομα του τόπου μας: Καντίλ-Κιόι, «το χωριό με το καντήλι». Το θέλησαν σβηστό οι Τούρκοι έκαιγε. Τον θέλησαν σβηστό οι κομιτατζήδες έκαιγε πλάκωσαν με τέσσερις μέρες φωτιάς οι ναζί και οι πουλικοί κι έκαιγε. Το κι εκείνο, από την ίδια του τη στάχτη, ξανάναψε.

Γιατί υπάρχουν φλόγες που καταστρέφουν, και υπάρχει και μία φλόγα που τίποτε δεν σβήνει η φλόγα της ψυχής ενός λαού που ξέρει ποιος είναι. Κι αν κάποτε ένας διαβάτης σταθεί μπροστά στο ηρώο μας και ρωτήσει τις πέτρες τι έγινε εδώ, οι πέτρες θα του αποκριθούν: «Διαβάτη, πες σε όλη την Ελλάδα πως εδώ καήκαμε τέσσερις μέρες και τέσσερις νύχτες – και δεν γονατίσαμε. Σε τούτο τον τόπο η στάχτη έγινε γερό θεμέλιο και το καντήλι δεν έσβησε ποτέ».

Κυρίες και κύριοι, οι εμπρηστές του Ιουλίου του 1943 έφυγαν βέβαιοι πως έσβησαν ένα χωριό από τον χάρτη. Δεν κατάλαβαν τίποτε. Γιατί το Λέχοβο δεν είναι ο τόπος που έκαψαν· το Λέχοβο είναι ο λαός που δεν κάηκε. Είναι η μνήμη που γίνεται σκυτάλη, το όνομα που γίνεται όρκος, η στάχτη που γίνεται θεμέλιο. Εκείνοι είχαν τη φωτιά μιας νύχτας· εμείς έχουμε το καντήλι των αιώνων.