Όταν δύο μισθοί δεν φτάνουν του Κωνσταντίνου Σιάκου Προέδρου του Εργατικού Κέντρου Φλώρινας

Όταν δύο μισθοί δεν φτάνουν του Κωνσταντίνου Σιάκου

Προέδρου του Εργατικού Κέντρου Φλώρινας & Μέλους Δ.Σ. της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδος (ΓΣΕΕ)

Η πρόσφατη Ετήσια Έκθεση του ΙΝΕ ΓΣΕΕ για το 2026 δεν μου αποκάλυψε κάτι που δεν γνώριζα. Μου έδωσε, όμως, τους αριθμούς για να περιγράψω μια πραγματικότητα που οι εργαζόμενοι της Φλώρινας ζούμε καθημερινά.

Δεν γράφω αυτές τις γραμμές μόνο ως συνδικαλιστής που παραθέτει στοιχεία και ποσοστά. Γράφω ως άνθρωπος που ζει στον τόπο αυτό και βλέπει καθημερινά τις δυσκολίες των εργαζομένων και των οικογενειών τους.

Μας μιλούν συνεχώς για «ανάπτυξη» και «δίκαιη μετάβαση». Όμως η πραγματική ζωή μετριέται διαφορετικά. Στο αν ένας εργαζόμενος μπορεί να πληρώσει τους λογαριασμούς του, να ζεστάνει το σπίτι του, να στηρίξει την οικογένειά του και να μπορεί να σχεδιάζει το μέλλον του στον τόπο όπου γεννήθηκε και εργάζεται.

Θα μιλήσω προσωπικά. Στο σπίτι μας εργαζόμαστε και οι δύο. Δεν αμειβόμαστε με τον κατώτατο μισθό, όμως ακόμη κι έτσι βλέπουμε κάθε μήνα τη δυσκολία να μεγαλώνει. Δεν χρειάζεται να διαβάσει κανείς μια οικονομική έκθεση για να καταλάβει ότι το διαθέσιμο εισόδημα δεν αρκεί πλέον όπως παλαιότερα. Η φετινή Έκθεση του ΙΝΕ ΓΣΕΕ απλώς επιβεβαιώνει, με στοιχεία, αυτό που χιλιάδες οικογένειες βιώνουν καθημερινά.

Όταν δύο εργαζόμενοι δυσκολεύονται να καλύψουν τις βασικές ανάγκες μιας οικογένειας, τότε το πρόβλημα δεν είναι ατομικό. Είναι κοινωνικό και οικονομικό. Και αν δυσκολεύεται μια οικογένεια με δύο εισοδήματα, πώς μπορεί να σταθεί μια οικογένεια με έναν μόνο μισθό ή με έναν άνεργο;

Η μείωση της αγοραστικής δύναμης, η ακρίβεια που απορροφά ολοένα μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος και το γεγονός ότι η Δυτική Μακεδονία καταγράφει το χαμηλότερο ποσοστό απασχόλησης στη χώρα δεν αποτελούν απλώς στατιστικές διαπιστώσεις. Είναι η καθημερινότητα των ανθρώπων της περιοχής.

Τα καταστήματα που αγωνίζονται να παραμείνουν ανοιχτά, οι επαγγελματίες που βλέπουν την κατανάλωση να συρρικνώνεται και οι οικογένειες που κάθε χειμώνα αγωνιούν για τη θέρμανση, η οποία εδώ, στα μέρη μας, δεν είναι πολυτέλεια αλλά ανάγκη.

Το πιο οδυνηρό είναι ότι τα παιδιά μας φεύγουν. Τα σπίτια αδειάζουν, γιατί οι νέοι αναζητούν αλλού μια σταθερή δουλειά και μια πραγματική προοπτική ζωής. Αυτή δεν μπορεί να είναι η έννοια της «δίκαιης μετάβασης».

Για να σταματήσει αυτή η αιμορραγία χρειάζεται μια διαφορετική πολιτική. Όχι προσωρινά επιδόματα, αλλά πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς, ώστε ο εργαζόμενος να μπορεί να ζει από τον κόπο της εργασίας του, χωρίς να αναγκάζεται να αναζητά αλλού καλύτερες συνθήκες.

Γνωρίζουμε τον αντίλογο:

«Πού θα βρεθούν τα χρήματα;»

«Πώς θα αντέξουν οι μικρές επιχειρήσεις;»

«Μήπως ανακαλύψατε λεφτόδεντρα;»

Η απάντηση βρίσκεται και στην ίδια την οικονομική ιστορία.

Το 1914 ο Henry Ford διπλασίασε το ημερομίσθιο των εργατών του όχι από φιλανθρωπία, αλλά επειδή κατάλαβε ότι μια οικονομία δεν μπορεί να αναπτυχθεί όταν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι αδυνατούν να καταναλώσουν. Στην πράξη, η επιλογή του Ford ανέδειξε μια οικονομική αρχή που αργότερα ανέλυσε συστηματικά ο John Maynard Keynes και αποτέλεσε βασικό στοιχείο της «Κεϋνσιανής οικονομικής σκέψης», η οποία μας αναλύει πώς η μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη επιστρέφει στην πραγματική οικονομία, στηρίζει τις επιχειρήσεις και δημιουργεί έναν υγιή κύκλο ανάπτυξης, όπου το εισόδημα του ενός γίνεται έσοδο του άλλου.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η ιστορία δείχνει ότι η ενίσχυση της εργασίας αποτελεί προϋπόθεση της ανάπτυξης. Μετά τη Μεγάλη Ύφεση, ο Franklin D. Roosevelt προχώρησε στο New Deal, δημιουργώντας εκατομμύρια θέσεις εργασίας, κατοχυρώνοντας τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και θεσπίζοντας τον ομοσπονδιακό κατώτατο μισθό. Η βασική ιδέα ήταν ότι χωρίς εισόδημα και αγοραστική δύναμη στα χέρια των εργαζομένων, καμία οικονομία δεν μπορεί να αναπτυχθεί με σταθερό και βιώσιμο τρόπο.

Αυτή ακριβώς η ιστορική αλήθεια βρίσκει σήμερα την απόλυτη εφαρμογή της στη Φλώρινα. Η δική μας “μετάβαση” δεν μπορεί να πετύχει αν σχεδιάζεται ερήμην των αναγκών των εργαζομένων, στερώντας τους το δικαίωμα σε αξιοπρεπείς μισθούς που θα κρατήσουν την τοπική αγορά ζωντανή.

Αυτή ακριβώς είναι και η βασική διαπίστωση της φετινής Έκθεσης του ΙΝΕ ΓΣΕΕ. Η Ελλάδα χρειάζεται να εγκαταλείψει ένα μοντέλο που βασίζεται κυρίως στην κατανάλωση, τις εισαγωγές και τις κατασκευές και να περάσει σε ένα παραγωγικό πρότυπο που στηρίζεται στις επενδύσεις, τη βιομηχανική αναβάθμιση, την τεχνολογία, την αύξηση της παραγωγικότητας, τους υψηλότερους πραγματικούς μισθούς και τις ισχυρές συλλογικές συμβάσεις. Μόνο έτσι η ανάπτυξη μπορεί να μετατραπεί σε πραγματική κοινωνική ευημερία.

Γι’ αυτό και στην πρόσφατη παρέμβασή μας προς τη ΔΕΗ και το Υπουργείο δεν ζητήσαμε χάρες. Ζητήσαμε ουσιαστικές αυξήσεις στους πραγματικούς μισθούς, την επαναφορά των Συλλογικών Συμβάσεων και ένα ρεαλιστικό σχέδιο για τον ΑΗΣ Μελίτης και τις εγκαταστάσεις στο Αμύνταιο, ώστε να συνεχίσουν να προσφέρουν σταθερές και καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας.

Η συζήτηση αυτή δεν αφορά μόνο το συνδικαλιστικό κίνημα.

Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις της Φλώρινας δεν κινδυνεύουν από τους δίκαιους μισθούς. Κινδυνεύουν κυρίως από τα άδεια πορτοφόλια των πελατών τους. Ο εργαζόμενος που θα πάρει μια ουσιαστική αύξηση θα τη δαπανήσει στην τοπική αγορά, ενισχύοντας τις επιχειρήσεις και την οικονομική ζωή του τόπου.

Γι’ αυτό καλούμε τους βουλευτές και τους φορείς της περιοχής, πέρα από κομματικές γραμμές, να πάρουν καθαρή θέση. Η Φλώρινα δεν ζητά προνόμια. Ζητά τις προϋποθέσεις για να συνεχίσει να υπάρχει.

Δεν υπάρχει δίκαιη μετάβαση με φτωχούς εργαζόμενους, κλειστά καταστήματα και νέους που αναγκάζονται να ξενιτευτούν.

Η Φλώρινα δεν ζητά να της χαριστεί το μέλλον της. Ζητά τη δυνατότητα να το χτίσει η ίδια, με σταθερές δουλειές, αξιοπρεπείς μισθούς και ανθρώπους που θα μπορούν να μείνουν, να δημιουργήσουν και να χτίσουν το μέλλον

TAGGED: Εργατικό Κέντρο Φλώρινας, Πολιτική, Σιάκος Κώστας, Φλώρινα,