Πολλή φασαρία για το τίποτα» του Γουίλλιαμ Σαίξπηρ – Θεατρική παράσταση της «Λέσχη Λογοτεχνίας και Θεάτρου» του «Φ.Σ.Φ. Ο Aριστοτέλης»
Η «Λέσχη Λογοτεχνίας και Θεάτρου» του «Φ.Σ.Φ. Ο Aριστοτέλης» παρουσιάζει την απολαυστική κωμωδία του Γουίλλιαμ Σαίξπηρ «Πολλή φασαρία για το τίποτα», σε δύο παραστάσεις, το Σάββατο, 16 και την Κυριακή, 17
Μαΐου, στις 19.30, στο Θέατρο του «Αριστοτέλη».
Διανομή ρόλων:
ΔΟΝ ΠΕΔΡΟ, Πρίγκηπας της Αραγονίας: Θεόδωρος Γιαλαμάς, ΒΕΝΕΔΙΚΤΟΣ, ένας άρχοντας από την Πάδοβα: Ιωάννης Ρίζος, ΚΛΑΥΔΙΟΣ, ένας άρχοντας από την Φλωρεντία: Χρήστος Καϊμάρας, ΔΟΝ ΤΖΟΝ, νόθος αδελφός
του Δον Πέδρο: Πρόδρομος Σφέτκος, ΜΠΑΛΤΑΣΑΡ, ένας τραγουδιστής, στην υπηρεσία του Δον Πέδρο: Κωνσταντίνος Βλαχογιάννης, ΜΠΟΡΑΤΣΙΟ, ακόλουθος του Δον Τζον: Κωνσταντίνος Βλαχογιάννης, ΛΕΟΝΑΤΑ,
αρχόντισσα της Μεσσήνης: Παρασκευή Βλάχου, ΗΡΩ, κόρη της Λεονάτας: Μιχαέλα Θεοδωρούδη, ΒΕΑΤΡΙΚΗ, ορφανή ανιψιά της Λεονάτας: Κυριακή Τριανταφυλλίδου, ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ, ακόλουθος της Ηρώς: Κωνσταντίνα
Μαστοράκη, ΗΓΟΥΜΕΝΗ: Ελευθερία Χριστοπούλου, ΣΚΥΛΟΜΟΥΡΙΑΣ, αστυνομικός, επικεφαλής της Φρουράς: Αφροδίτη Οικονόμου, ΒΕΡΓΑΣ, αρχιφύλακας του πύργου, σύντροφος του Σκυλομουριά: Κωνσταντίνα
Μαστοράκη
Τραγούδια του έργου ερμηνεύουν A cappella:
«Sigh No More, Ladies» ο Κωνσταντίνος Βλαχογιάννης, «Pardon Goddess of τhe Night» οι Κωνσταντίνος Βλαχογιάννης-Θεόδωρος Γιαλαμάς – Ιωάννης Ρίζος – Μιχαέλα Θεοδωρούδη- Κωνσταντίνα Μαστοράκη – Αφροδίτη
Οικονόμου – Κυριακή Τριανταφυλλίδου
Μουσική διδασκαλία: Κωνσταντίνος Βλαχογιάννης
Σκηνοθεσία – Διανομή και Διδασκαλία Ρόλων: Μαργαρίτα Ρώμπαπα
Σύμβουλος Παράστασης: Δρ. Δημήτριος Λάης
Βοηθός Σκηνοθεσίας – Τεχνολογίας – Παραγωγή trailer προβολής παραστάσεων: Κωνσταντίνος Αλεξίου
Σκηνικά: Ζάνα Βόσσου
Κουστούμια: Γεωργία Βελιάνη
Ήχος – Φωτισμός: Μιχάλης Πασχαλίδης
Βιντεοσκόπηση: Ηλίας Ιωαννίδης
Συνδιοργάνωση: Δήμος Φλώρινας
Είσοδος ελεύθερη.
———-
Λίγα λόγια για το έργο:
Στο «Πολλή φασαρία για το τίποτα» ο Σαίξπηρ δραματοποιεί ένα πολύ αρεστό του θέμα, που δεν είναι άλλο από τον έρωτα, ο οποίος καταλήγει σε έναν θεμελιακό θεσμό του κοινωνικού οικοδομήματος, όπως είναι ο γάμος.
Απλώς στην συγκεκριμένη περίπτωση, ο δρόμος που οδηγεί στην αίσια έκβαση του γαμήλιου δεσίματος των δύο ερωτευμένων ζευγαριών του έργου, γίνεται με πολλή φασαρία.
Η φασαρία προκαλείται από την επαναλαμβανόμενη και επίμονη -ίσως και ξεροκέφαλη – άρνηση αποδοχής των πραγματικών συναισθημάτων που τρέφουν οι δύο πρωταγωνιστικοί χαρακτήρες του έργου, ο Βενέδικτος και η
Βεατρίκη, ο ένας για τον άλλον, που τους παρασύρει σε έναν λαβύρινθο συναισθηματικής καταπίεσης, η οποία τους κάνει να εκφράζονται και να εκδηλώνονται με επιθετική άμυνα, όχι τόσο για να μην πληγώσουν τον εγωισμό
και την αυταρέσκεια τους, όσο για να μην πληγωθούν οι ευαίσθητες καρδιές τους από την πιθανή – όπως πιστεύουν – απόρριψη του έρωτα τους από τον άλλον.
Ο μεγαλοφυής Σαίξπηρ, με την πρωτοποριακή γραφή του, δεν έγραψε αυτό το έργο σαν μία απλή κωμωδία, αλλά επιχειρεί να συνθέσει μία τολμηρή αλχημεία, αναμειγνύοντας σε σωστές δόσεις το κωμικό με το τραγικό
στοιχείο, το υψηλό με το γκροτέσκο, την ψυχή με τις αισθήσεις.
