Στίχοι
Τα μωμοέρεα εξέβανε τα Φώτα, τ’ Αγιαννί’ ατείν’ χωρία λάσκουνταν αρ’ άμον παλαλοί.
Μωμόερος θα ’ίνουμαι και με τα κωδωνόπα θα λάσκουμαι μεσανυχτί’ κ’ εγνεφίζω κορτσόπα.
Οι Μωμοέρ’ γιαβάς γιαβάς χορεύνε ουλ ενταμα τη λιμν’ ας σο Τσερκέζκιοϊ τιμούν’ τα παλικάρεα
Μωμόερος θα ΄ίνουμαι Θα εβγαίνω σα παρχάρ Θα ερωτώ θα ερημώ ας ση σεβντάς τα χάλι.
Σ’ σο Ρούντνικ έχ’νε το πεγάδ’ με τα πολλά ιστορίας όνταν εβγόν’ ο διάβολον τρομάζ’ η ποπαδία.
Ανάθεμά σε νε κουτσή πώς είσαι πελαλίσσα με τ’ εμέν τον Μωμόγερον εξέβες σεβνταλίσσα.
Η νύφε ας σο Βαλτόνερον τιμά τον πεθερόν ατ’ς τα μάγ’λα τ’ς είναι κόκκινα λελέβω τον Θεόν ατ’ς
Νασαν εμάς Τσαούσιδες Πέχομαι όμορφον νύφε Εμάς αν κι ινεανεύετε Όλες ο κόσμον είδεν
Μωμόερος θα ’ίνουμαι πανκείμ’ πάντα θα είμαι; Θα έρχουμε θα πέρω σε αρ’ μετ’ εσέν θα κείμαι.
Αφέντα μ’ θέλουμ’ για τ’ εσέν υγείαν κι ευλοϊαν όλεν ο κόσμον να έσετε χαράν και ευτυχίαν.

















